Toen we nog in Australië zaten, heb ik de 1e afspraak met mijn beste vriendinnen als in de agenda gezet. Na 6 maanden reizen moet er gewoon bijgepraat worden. Niet dat we geen contact hadden maar persoonlijk is zoveel leuker. Virtueel cocktails drinken werkt gewoon minder goed. Daarnaast wilde ik mijn plannen ook voorleggen. Ik had ze al wel verteld over mijn sort of vakantie burn-out en dat ik een veranderingszoektocht aan zou gaan.
Veranderen
Daar zaten we dan op een maandagavond. Om te praten over de rest van mijn leven…tsja.
“Dus wat wil je gaan veranderen?” vroegen ze. Daar zat ik dan. Een hoofd vol ideeën en plannen maar het was zo lastig om het te vertellen. Mede daarom is het ook een goed idee om mijn zoektocht en ideeën op te schrijven, in dit geval in de vorm van een blog. Er kwam dus een vrij onsamenhangend verhaal uit met rust in m’n hoofd, minder gehaast, 1 ding tegelijk, minder telefoon en nog wat losse kreten. En daar ga ik dan een blog over schrijven…jaja.
Gelukkig kennen ze me al langer dan vandaag en zijn ze niet gelijk het huis uit gerend. Er was drank, er waren chips, en er was gelegenheid om te blijven slapen. Ik ken mijn vrienden.
Ken je vrienden
Ok, deze vrienden kende ik goed. Maar wie van m’n 500+ vrienden op Facebook kende ik nou echt?
Het is onmogelijk om met al deze mensen een goed contact te hebben. Sterker nog, een Britse antropoloog, Robin Dunbar heeft onderzocht dat we maximaal 150 vrienden kunnen hebben. Of eigenlijk 150 stabiele sociale relaties.
Toch proberen we op social media een veelvoud van deze contacten te onderhouden. Want mijn 500+ vrienden op Facebook zijn niet allemaal gelijk aan mijn LinkedIn contacten. Geen wonder dat social media zo vermoeiend is, dit gaat onze capaciteit te boven.
Dit betekent niet dat meer dan 350 mensen op mijn Facebook ga ontvrienden. Maar wel dat ik niet meer altijd “Gefeliciteerd” ga tikken als je jarig bent. Bedenk me nu pas hoe ontzettend leeg dat eigenlijk is als je iemand meer dan een paar maanden niet hebt gesproken. Of je misschien zelfs maar een paar keer bent tegen gekomen.
De kern
Dunbar ging nog wat verder in zijn onderzoek naar de omvang van sociale structuren en kwam tot het volgende:
Het vervelende is dat als ik gestrest ben, degene die het dichtst bij me staan, daar het eerst last van hebben. Op reis was het helemaal confronterend want daar was ik alleen met mijn 2 “always there for me”.
Eigenlijk komt het er op neem dat er ong 15 mensen zijn die écht belangrijk voor je zijn. Ze motiveren je, stimuleren je, geven je food for thought en energie. Zo concreet heb ik het eigenlijk nog nooit bekeken. In het boek van Crabbe eindigt de pagina met “So, who are your 15?”
Mijn lijst
En dan volgen hier de 15 namen die het hebben gehaald! 😉
Ok, die houd ik even voor mezelf, dat lijkt me beter. Maar het is iets wat ik wel heb gedaan. En ik vond het best lastig. Ik kwam niet echt aan de 15. Ik heb het ook een beetje afgemeten aan onze reis. Met wie heb ik écht contact gehad in Australië? Deze mensen vind ik leuk, lief en grappig en afspreken geeft me energie. Misschien, moet ik dan ook zorgen dat ik tijd steek in deze mensen. Veel mensen vallen dan toch onder de 50, waar feesten -vaak- vervangen kan worden door tennissen. Terwijl ik de lijst aan het samenstellen was, realiseerde ik ook dat al deze mensen iets anders voor mij betekenen en ik vond het leuk om daar even bij stil te staan.
Hoeveel ik ook van mijn lief houd, hij heeft weinig met online jurkjes kijken, chick flicks zien of zwemmen. Daar heb ik andere vrienden voor. Ieder heeft zo zijn eigen rol in mijn vrienden kern. Leuk om te bedenken wat voor rol deze mensen in mijn leven vervullen. Zij zijn de mensen die er voor zorgen dat ik geen burnout krijg, mij positieve energie geven en me de deur uit trekken om te gaan sporten of een biertje te gaan doen. Dus ja, in die mensen moet ik investeren.
De volgende afspraak staat alweer in de agenda met deze 2 vriendinnen, om bij te praten, te eten en een drankje te doen. Ook staat er een afspraak met mijn 3 vriendinnen van de middelbare school in m’n agenda. Wij zien elkaar niet zo heel vaak maar dat maakt de vriendschap niet minder waardevol. We kennen elkaar goed en delen leuke en minder leuke dingen. Dat zijn een aantal mensen waar ik graag in wil investeren.
Mijn route…
– het was een leuke opdracht om mijn 15 te bepalen, goed om even stil te staan wat ze allemaal voor me betekenen -wordt het al te soft?
– als die drukke bende in m’n hoofd de overhand dreigt te nemen, rigoureus kiezen voor tijd en aandacht met mijn 4 of 15. Niet voor die 50 gaan.
– date night met mijn lief, geen kleuter aan tafel maar echt even samen. Dat motiveert en inspireert mij altijd weer
Mooi verteld en weergeven bestie! ?
[…] *- zie blog “Vrienden vormen je kern“ […]